MARÍA AZKARATE. «Hirugarren Paisaia. Utopia garaikide bat». Irabazlea.
Gilles Clement-ek enuntziatua, Hirugarren Paisaiak antropozenoaren hondar-espazio guztiak biltzen ditu. Lurralde antolaketaren eraginez edo lehenago esplotatutako eremuak bertan behera uztearen ondorioz sortutako lugorriak, gune horiek, jarduera ekonomikoaz eta administrazio kontrolaz alde, biodibertsitate-erreserba garrantzitsuenetako bat dira.
Lurralde hori metafora indartsu bat bezala funtzionatzen du, marjinak askatasun-eremu gisa balioestatuz, giza portaeren gero eta homogeneizazio handiagoaren aurrean. Hirugarren Paisaiaren garapen biologikoa ahanztura administratiboaz elikatzen da. Ikusezintasuna da bere babesik onena, botere garaikideen dinamikekiko intsumisio eremu baten bihurtuz. Hala ere, Clement-ek bere desarautze moral, sozial eta politikoa babestea proposatzen du.
Paradoxa horrek utopikoaren eremuan kokatzen du Hirugarren Paisaia, gizarte garaikideen bi helburu nagusi adierazten baititu: ingurumenaren birsortzearen promesa eta hiperzaintzatik eta globalizazioaren korronte homogeneizatzaileetatik alde bizitzeko aukera.
Lan honek harriduraz aztertzen du Hirugarren Paisaiaren aniztasuna. Bere estadioak erretratatu dira, hutsik dagoen lurzatitik, erabat eratuta dagoen bigarren mailako basoraino, gizakiaren presentziarekin zerikusia duten egoerak inbentariatuz. Herbarioak ehun espezie baino gehiago ditu dagoeneko.

